ستاره انصاری

نامحرمِ ِ بعيد!

از تمام تن ات كه مي نويسي

مصرعي از كلماتي، در صيغه هاي بي سابقه

كه "تو را"

در "تو" چيز ديگري مي بيند و

در "را"

چيزي از تن

در فاصله ي ما

قائم مي شود.

به جاي تمام ِ بي پدري هام

پدر در مي آوري و

از تمام بي همسري ها

سر.

نمي گذارد اما ببيني ام

اين عمود ِ زيبا

از تمام ِ تن.

در قطعه ببين ام نامحرم!

در تمام ِ زن

نه در ذهني كه

حتا "تو" هم نخواهد

قطعه اي از عكس ات

بوسه بر لب اش مي زند.

                                                                 29/1/88

ته كشيده بود حرف ها

  با نرمي امّا

  راه مي آمد، باز

  مغز ِ مداد

  كه خورده بودمش در مسير.

  ذهن ِ چربش

  از بازي هاي زبان

                         مي گريخت

  در دهان چابلوس من

  كه مكث مي كرد،

  هفت بار مي جويد

  شرمگاه ِ نجيبش را.

  در هراس نوشتن مي گذشتم

  با شتابي سنجيده

  از به آخر رسيدن ِ اين سرب سياه.