ستاره انصاری

در باز بود/ اما بسيار دور بود...

 

این حالت، هیچ قیدی ندارد

 جز اینکه بفهمم

 دست‌هایم اصیل نیست

 آغوش، نجیب نیست 

                             و اسبی رم کرده است

                          در گله‌های اطرافم

                             به هیچ افساری، رام نمی‌شوم.

 

 این حالت، از جنون تو نیست

 رقاصه‌ای ست بی‌قید در من

 که با ساز تو، متولد شده.

 با من نرقص

                سال‌هاست از آغوش افتاده‌ام

 واین ضیافت‌های گاه و بی‌گاه

 خاطرات پیرزنی ست

 که جوانی‌اش را در من مرور می‌کند.

 

 با من نخواب

 در تن ِ من کابوس‌هایی ست

 که راحت به مردان جوان تن می‌دهند.                       

                                
+ نوشته شده در  دوشنبه 1390/07/25ساعت 7:13  توسط ستاره انصاری  | 

 

 

روی زانو که می‌نشینم

تراش می‌دهی پیکرم را

به شکل ثبت ِ لحظه‌ای

                            از تندیس ِ مریم

                             در پیشگاه‌ات.

 

 

روبرویم،

صندلی

خالی از تن‌ات

مصلوب مانده.

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1390/07/06ساعت 19:16  توسط ستاره انصاری  |