اهلی نمی شود

                             این باد ِ در به در

  بی خبر از بود و نبود ِ هر چه بود

                            به همین سادگی که می وزد و

                            سر به هوا که می رسد.

  تا برگی بیفتد روی چشمهای زمین و

  اشتباهش را 

  خاک  تجزیه می کند

                             در آن سمت ماجرا

                                              ما  را.

خیالت تخت

خیالت تخت را

                رها نمی کند / می کشد

                                 انتظارت را در کِش و قوس ِ صبحگاه

                                 با فشردن گلوی بالشی

                                 که تاب نیاورد وزن فکرهایت را .

جیغ می زند با جیرجیرهایی

                                 که درد ِ همبستری ات را

                                 نپذیرفت لااقل

                                 قاب عکسی شود

                                 از شب های با هم بودنمان که نه

                                 یادگاری از تَبی برای بیدار ماندن ِ مادرانی

                                 که هیچ وقت نمی مانند .

خوابیدند و در خوابهاشان

دیدند که ندیدند بزرگ شدیم ،

 وقت آن است که

بازی های کالِمان برسد

                          به چیدن ِ عشق بازی

و هر طعم ِ دیگری که چشیدند و

هسته اش آرزوی باروری را

نمی خواهد بکارد در بکارت ِ متعارفشان .

تعارف چرا ؟

بگذارید به زایش برسم

                         نطفه ی  شعری از خیال ِ تخت ِ خالی را

                         که نه در مادری بسته شده

                         نه از معشوقی بریده .

اینبار در آسمان چندم سیر می کردی؟

که بارانی ام باز

                     خیس بارانی شده از تو

بارها گفتم این بار را از دوش من بردار

شانه های مخروبه    تحمل اینهمه باریدن ندارند

                                                                   فرو می ریزند

                                                                    با نمی ازنماندن.

تو اما     می توانستی شانه ام باشی

نوازشگر موهای خیسم

                              به هر جهت که خواستی بیارایی ام

یا هر وقت خوابم برد

                            رعد و برق بزنی به کابوسهام

حتا حاضرم با بارشی مختصر                                     

                                    اخلاق خشکم را

                                                           به گل و لایی بی خاصیت بدل کنی.

اما شانه هایم را...

توقع زیادی که نبود

فقط اندازه ی یک چتر میخواستم سایه ات بالای سرم ببارد.

برگشته ای

از حال و هوای رنگین کمانی ات پیداست

بارشی دلچسب بر چترهای رنگارنگ دلفریب داشته ای. 

    در دشت ِ بي حضور

    قدم با شانه هايت در آميخت.

    تهي از امواج ِ پر تلاطم ِ گندمزار نوشت

                                                عبور اوايل ِ اين قبيله

                                                 نقش مي بندد و واضح بر جا ماند.

    گذشته از تن ِ خويش

    با قبول ِ ارتكاب ، به نطق ِ مسكوتي خيره

    هيچكس آمد و فاعل

    رفتار ِ هر شبانه ي تجاوز ماند.

    اصول در هم شكست

    متداول از بي جهت ِ بيگانه ي  بي . . . زيبا

                                                  فعل شد لازم ، متعدي ، لازم

                                                  در محاورات ِ روزانه بي جهت

                                                  دشت از نشانه اي برخاست

                                                                             با خود، با غلبه بر اجبار

                                                                             باد از توان افتاد

                                                                             دشت ، آ رام
                                                                             حضور ، پر تلاطم

    كجاست دغدغه ي قيدي با مصدر ِ كوتاه ؟

هذیان، فلج شده  

                    حس ِ لامسه گریخت    

                 عجولانه به انقباض رسید.

                     اتفاق می افتد از چشم های تو

                      در حواشی این شعر

                      دیوانه ام       اتاق بی تو

                      می خواهد از او شروع کند .

                      آقا ! اینقدر بی تاب اش نکن

                      در اتفاقِ هر روز ندیدن

                      نفسم به شماره ...

                      شماره ی تو را فقط یاد گرفته

                       آن سوی خط

                       آغوش ات     مشغولِ قطاری

                       که از بغض های دیروز

                       می رساندش به عصری از جمعه های همیشه مشغول

                       بوقِ دیدار       آزاد

                       کنار ایستگاهِ دست هام

                       باز آغوش شدی برای این شعر

                        در آن چه شبیه به دیدارهای هر روز ندیدن

                        مشغولِ جمعه اش می کند .

آسوده باش !

باران که آمد خودم بغض می کنم

و چیزی شبیه همین اتفاق ساده

در یک ترانه عجیب ،

                      هی می ترکد در فرصت اشکهام

انگار تمام شبِ فردا

شکلی نقره ای کم داشت

که هی کوچه سوت می زد عابر را

نه

آسوده باش !

بی باور نبوده ام

چیزی شبیه حرف های عادی

در جدول من

چند حرفَش در نیامده بود

                           که باران آمد.